Երբ քաղաքական դաշտում փաստերի փոխարեն սկսում են իշխել հորինված պատմությունները, վաղ թե ուշ իրականությունը իր խոսքն ասում է։
Վերջին ամիսներին մենք ականատես եղանք, թե ինչպես որոշ ընդդիմադիր շրջանակներ փորձեցին ձևավորել կեղծ պատկերացում՝ ներկայացնելով, թե Հայոց ցեղասպանության զոհերի հուշահամալիրը ենթարկվում է քանդման։ Թեման ակտիվորեն շրջանառվեց, շահարկվեց, դարձավ քննարկումների առարկա։
Սակայն իրականությունը, ինչպես միշտ, ավելի պարզ դուրս եկավ, քան ներկայացվում էր։ Վարչապետի այցից հետո ակնհայտ դարձավ՝ հուշահամալիրը կանգուն է, աշխատանքները ընթանում են, և նույնիսկ ավարտված է դրանց մի հատվածը։
Այս իրավիճակում ամենակարևոր հարցը ոչ թե այն է, թե ինչ էր ասվում նախկինում, այլ՝ ինչու այդքան հեշտությամբ տարածվեց մի տեղեկություն, որը փաստերով չէր հիմնավորվում։
Եվ առավել հետաքրքիր է՝ ինչու նույն ակտիվությամբ հիմա չի խոսվում իրականության մասին։
Լռությունը երբեմն ավելի խոսուն է, քան ամենաբարձր հայտարարությունները։
Բայց պատմությունն այստեղ էլ չի ավարտվում։ Նույն շրջանակները հայտարարում են ջահերով երթ կազմակերպելու մասին։
Սա արդեն ոչ միայն քաղաքական, այլ նաև բարոյական հարց է առաջացնում․ ի՞նչ պատասխանատվությամբ կարելի է մի կողմից տարածել նման լուրեր, իսկ մյուս կողմից՝ հանդես գալ նույն թեմայի շուրջ կազմակերպվող միջոցառումներով։
Հասարակությունը գուցե տարբեր կարծիքներ ունի, բայց մեկ բան հաստատ է՝ փաստերը վաղ թե ուշ վեր են հանում իրականությունը։
Ռիմա Թադևոսյան
