Այդքան խոսվող նվիրապետության մասին...
Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին նվիրապետական կառույց է, ինչը նշանակում է հոգևորականների նվիրական, սրբազան իշխանություն, որը շնորհվում է ի վերուստ: Սա շատ կարևոր է հասկանալու համար, որ ի վերուստ ձեռնադրության և օծման միջոցով տրվող իշխանությունը առավել մեծ պատասխանատվության բեռ է համակարգի ամենավերին, այսինքն եպիոսկոպոսության և կաթողիկոսության աստիճանակարգում, գտնվող եկեղեցականների համար: Եվ նրանց սխալները արդեն լոկ իրենց անձնական կյանքի սխալներ չեն, այլ այդ մեղքերը բերում են ավերներ և վնասներ նվիրապետական կարգի մեջ գտնվող ողջ հոգևորականության և հավատացյալ ժողովրդի համար:
Եպիսկոպոսի և եպիսկոպոսապետի հոգևոր ձախողումը, որտեղ չկա առաքելության ընկալում և ծանրացած է զանազան մեղքերով, դառնում է ամբողջ մարմնի ձախողման պատճառ:
Սրա մասին շատ հստակ խոսում է Մխիթար Գոշը իր Դատաստանագրքում, որտեղ հատկապես անդրադառնում է եկեղեցական կարգապահությանը ու բարեվարքությանը, կարմիր գիծ տանելով այն մտքի հետ, որ հոգևոր առաջնորդի անկումը չի մնում մասնավոր: «Եթե հովիվը մոլորվի, հոտը ցիր ու ցան է լինում», «Ով իշխանութիւն ունի, առավել ևս պարտական է արդարութեան», «Անարժանությամբ սպասավորողը դատապարտություն է բերում ոչ միայն իրեն, այլև լսողաց»՝ սա ուղիղ խոսում է այն մասին, որ եկեղեցու աստիճանակարգությամբ տրվող պաշտոնը լոկ սոցիալական դիրք չէ, միանձնյա պաշտոնավարում չէ, այն ստեղծում է հոգևոր հաղորդակցության մի տարածք, որտեղ որպես գլուխ ունենալով մեր Տեր և Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսին, պետք է բաշխվեն բազում շնորհներն ու օրհնությունները՝ ի փրկություն մարդկանց:
Բարսեղ Կեսարացին նույնպես, օրինակ, եպիսկոպոսի մեղքը չի դիտարկում, որպես մասնավոր մեղք, այլ «վնաս եկեղեցուն»:
Իգնատիոս Անտիոքացին ավելի մեծ պատասխանատվությամբ է բնորոշում եպիսկոպոսի առաքելությունը՝ «Որտեղ եպիսկոպոսն է, այնտեղ թող լինի ժողովուրդը, ինչպես որտեղ Քրիստոս Հիսուսն է, այնտեղ է կաթողիկե եկեղեցին»։ Եպիսկոպոսը այստեղ Եկեղեցու տեսանելի հիմնասյունն ու առանցքն է, Հիսուս Քրիստոս՝ «անտեսանելի» գլուխը Եկեղեցու:
Եկեղեցին չի կարող բարենորոգվել կամ մաքրվել «ներքևից», եթե «վերևը»-ը չի ենթադրում ավելի խիստ չափանիշներ և գտնվում է մարմնական, հոգևոր կամ կառավարման մեղքերի և ճգնաժամի մեջ։
Երբ «վերևը» խաթարվում է և ձախողվում է, այստեղ խոսքը արդեն անձնական մեղքի մասին չէ: Եկեղեցին կենդանի մարմին է, Եպիսկոպոսապետը՝ ուղղորդող և կյանք հաղորդող, իսկ երբ այն իր տեղում չէ, ինչպե՞ս կարող է մարմինը (եկեղեցին) ունենալ առողջ շրջանառություն և ընթանալ ճիշտ ուղղությամբ։
Բարենորոգում Հայաստանյայց Առաքելական Եկեղեցու
