Ստրասբուրգում ընթացող ԵԽԽՎ նստաշրջանի աշխատանքներին մասնակցում է ԱԺ պատվիրակությունը, որը գլխավորում է խորհրդարանի նախագահի տեղակալ, ԵԽԽՎ-ում ՀՀ ԱԺ պատվիրակության ղեկավար Ռուբեն Ռուբինյանը:
Պատվիրակության անդամ Հռիփսիմե Գրիգորյանն իր ելույթում նշել է.
«Տիկի՛ն նախագահ,
Հարգելի՛ գործընկերներ,
Երբ մենք քննարկում ենք քաղաքական գործիչների նկատմամբ բռնությունը և ատելության խոսքը, մենք չենք քննարկում անհատական ես-ի խոցելիությունը: Մենք քննարկում ենք ժողովրդավարության խոցելիությունը: Զեկույցը շատ ճշգրիտ է նկարագրում. երբ քաղաքական գործիչը ենթարկվում է հարձակման իր հանրային դերի համար, ժողովրդավարությունը նույնպես ենթարկվում է հարձակման:
Հայաստանում մենք սա գիտենք ոչ թե տեսականորեն, այլ մեր փորձառությամբ: 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի գիշերը խորհրդարանի նախագահ Արարատ Միրզոյանը բռնի հարձակման ենթարկվեց պատերազմից հետո տեղի ունեցած անկարգությունների ժամանակ և ծանր վիրավորվեց: 2021 թվականի փետրվարին մեր խորհրդարանի առջև ընդդիմության հանրահավաքի ժամանակ բեմադրվեց «Չաուշեսկու մահապատիժը կամ մահ դավաճաններին» վերնագրով ներկայացում՝ մի գրոտեսկային քաղաքական ներկայացում, որը հանրային դիսկուրսն ավելի խորացրեց դեպի անմարդկայնացում: 2024 թվականի ապրիլի 24-ին Ծիծեռնակաբերդում, Հայոց ցեղասպանության հիշատակի ժամանակ, վիրավորական վանկարկումներ հնչեցին ուղղված Աննա Հակոբյանին՝ ՀՀ վարչապետի կրտսեր դստեր ներկայությամբ, որն այդ ժամանակ ութ տարեկան էր: Սրանք մեկուսացված դրվագներ չեն: Դրանք նախազգուշական նշաններ են: Եվ սպառնալիքը փողոցում չի ավարտվում: Այն շարունակվում է առցանց՝ ամեն օր, անդադար: Հայաստանում, ինչպես և ամբողջ աշխարհում, հանրային կյանքում կանայք հատկապես թիրախավորված են: Եվրոպայի խորհրդի 2024 թվականի զեկույցը Հայաստանի վերաբերյալ մատնանշում է կանանց նկատմամբ առցանց բռնությանն արձագանքելու զգալի իրավական ու ինստիտուցիոնալ բացերը և ընդգծում դրանց պատճառած սոցիալական վնասները՝ ներառյալ ինքնագրաքննությունը և հանրային մեկուսացումը:
Բռնությունն ու ատելության խոսքը թունավորում են ժողովրդավարությունը բազմաթիվ ձևերով: Նախ, դրանք ռադիկալացնում են հասարակությունը. քաղաքական հակառակորդներն այլևս չեն դիտվում որպես մրցակիցներ, այլ դիտվում են որպես թշնամիներ: Երկրորդ, ատելության խոսքը լռեցնում է ձայները: Երրորդ, եւ, թերևս, ամենավտանգավորը, սովորեցնում է քաղաքացիներին, հատկապես՝ երիտասարդներին, որ քաղաքականությունը նվաստացման, վախի և ատելության ասպարեզ է: Ի վերջո, երկարաժամկետ արդյունքը միայն ծայրահեղականությունը չէ, այլև ապատիան:
Ահա թե ինչու է այս զեկույցը կարևոր: Մեզ անհրաժեշտ է քաղաքական մշակույթ, որտեղ անհամաձայնությունը մնում է սուր, բայց մարդկային արժանապատվությունը՝ անձեռնմխելի:
Բռնությունը տեղ չունի ժողովրդավարության մեջ: Եթե մենք թույլ տանք, որ ատելությունը դառնա քաղաքականության լեզու, ժողովրդավարությունը, ի վերջո, կդադարի խոսել:
Շնորհակալություն»:
